Zebranie Naukowe Oddziału Poznańskiego Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego odbyło się w sobotę na Uniwersytecie Kaliskim. Zaproszeni eksperci omawiali zagadnienia związane z diagnostyką i terapią.
Inicjatorem wydarzenia jest dr Ireneusz Urbaniak, prezes Oddziału Poznańskiego Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego, kierownik Oddziału Urazowo-Ortopedycznego w kaliskim szpitalu, ale również wykładowca Uniwersytetu Kaliskiego.
– Jest mi niezmiernie miło powitać państwa w tym wyjątkowym miejscu – powiedział dr Ireneusz Urbaniak. – Dziękuję, że przyjęliście zaproszenie i zdecydowaliście się wziąć udział w tym zebraniu naukowym, podczas którego wystąpią wyjątkowi eksperci – każdy mówca był lub jest członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego. Chcę podziękować również władzom uniwersytetu z rektorem, prof. Andrzejem Wojtyłą na czele, za to, że umożliwiły nam zorganizowanie obrad w tym wyjątkowym miejscu.
– Cieszy mnie, że w tym prestiżowym miejscu spotkają się wyjątkowi naukowcy, którzy chcą się dzielić swoim doświadczeniem – powiedział rektor Uniwersytetu Kaliskiego, prof. Andrzej Wojtyła. – Jesteśmy najmłodszym uniwersytetem w Polsce, którzy powstał na bazie Akademii Kaliskiej i wcześniejszej Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej. Chcę, żeby uczelnia, którą kieruję, była klasycznym uniwersytetem i robimy wszystko, by tak się właśnie stało. Nasza oferta jest zróżnicowana, a sama uczelnia ma Wydział Prawa, Wydział Medyczny i Nauk o Zdrowiu, Wydział Politechniczny oraz Wydział Nauk Społecznych. Jak pewnie wielu z państwa wie, od trzech lat kształcimy lekarzy, a z tym wiąże się przekształcanie w szpitalach niektórych oddziałów – w oddziały kliniczne. Myślę, że przyczyni się to do poprawy warunków w tych placówkach. Życzę wam owocnych obrad i zachęcam do zwiedzania tego wspaniałego obiektu.
W sumie podczas zebrania naukowego wystąpiło czterech ekspertów: prof. Leszek Romanowski wygłosił wykład ,,Kocham nerwy”, prof. Marek Synder ,,Ból po alloplastyce stawu biodrowego”, prof. Andrzej Bohatyrewicz ,,Alloplastyka stawu biodrowego – dokąd zmierzamy” a prof. Tomasz Mazurek ,,Zastarzałe uszkodzenie ścięgien zginaczy ręki – możliwości rekonstrukcyjne na podstawie badań klinicznych i biomechanicznych”. Co ważne – każde wystąpienie kończyło się dyskusją i możliwością zadania pytań.
Rekordowa liczba uczestników zainaugurowała w sobotę kursy maturalne na Uniwersytecie Kaliskim. Podobnie jak w poprzednich latach, dzięki współpracy uczelni i władz miasta, młodzież z kaliskich szkół przez osiem tygodni może się za darmo przygotowywać do egzaminu dojrzałości z matematyki, chemii i biologii.
– Cieszę się, że ten projekt jest kontynuowany i dziękuję rektorowi Uniwersytetu Kaliskiego, prof. Andrzejowi Wojtyle za zaangażowanie – powiedział podczas inauguracji wiceprezydent Kalisza, Grzegorz Kulawinek. – Warto pamiętać, że to bezpłatny kurs i w tym roku mamy rekordową liczbę uczestników. Nie chodzi jednak o rekordy, ale dla nas rosnące zainteresowanie jest wyraźnym znakiem, że organizowane kursy dają wymierne efekty. Dziękuję jeszcze raz uczelni, ale również Wydziałowi Edukacji Urzędu Miasta Kalisza z panią naczelnik Eweliną Dudek na czele, za przygotowanie tych kursów.
– Śledzimy losy uczniów, którzy przygotowują się u nas do egzaminu dojrzałości i z danych statystycznych wynika, że 70 proc. z nich dostało się na wybrane kierunki studiów – dodał prof. Andrzej Wojtyła, rektor Uniwersytetu Kaliskiego. – Macie więc szansę na wybór kierunku i uczelni, jaką sobie życzycie. Ja chcę was zaprosić do studiowania w na Uniwersytecie Kaliskim, ponieważ on został stworzony dla Was, mieszkańców Kalisza i regionu. Przeprowadzona przez nas analiza statystyczna wykazuje, że nasz powiat jest na przedostatnim miejscu w Wielkopolsce, jeśli chodzi o mieszkańców z wyższym wykształceniem, dlatego chcemy to zmienić. Dziękuję miastu, że angażuje się w wasz rozwój i że możemy działać wspólnie dla waszego dobra. Życzę wam, abyście nie tylko się uczyli, ale również nawiązali kontakty i przyjaźnie.
– Mamy łącznie 627 zarejestrowanych uczestników kursów, z czego biologię wybrało 236 osób, chemię – 127, matematykę na poziomie podstawowym – 447, a matematykę na poziomie rozszerzonym – 224 – przyznał dr Łukasz Mikołajczyk, dyrektor administracyjny Uniwersytetu Kaliskiego. – Nie będę wam życzył powodzenia na maturze, bo to że ją zdacie, to pewne. Życzę, abyście osiągnęli satysfakcjonujące wyniki.
W każdej branży błąd projektowy generuje wymierne koszty. Czasem oznacza to opóźnienie inwestycji, konieczność naniesienia poprawek w dokumentacji lub przeprowadzenia dodatkowych testów. Problem w tym, że koszt usunięcia defektu zwykle nie rośnie liniowo. Im później zostanie on wykryty, tym więcej elementów systemu trzeba rozebrać, przeprojektować i zweryfikować ponownie. Analizy National Institute of Standards and Technology (NIST) dotyczące kosztów niedostatecznego testowania i jakości oprogramowania pokazują, że wydatki związane z defektami rosną wraz z przechodzeniem projektu do kolejnych etapów cyklu życia – od etapu wymagań i projektowania, po wdrożenie oraz utrzymanie. Skala wzrostu zależy od domeny i momentu wykrycia błędu, a w wielu przypadkach jest wielokrotna. To, co na etapie koncepcji jest prostą korektą w specyfikacji, na etapie wdrożenia może oznaczać przebudowę całego rozwiązania.
Istnieją jednak sektory, w których stawka rośnie jeszcze bardziej, a konsekwencje pomyłki wykraczają poza koszty przedsięwzięcia i dotyczą bezpieczeństwa ludzi, stabilności infrastruktury krytycznej czy ochrony środowiska. Te obszary można określić branżami o wysokiej odpowiedzialności. Praca w takim środowisku wymaga szczególnego rygoru, procedur i myślenia scenariuszowego. W zamian kształtuje kompetencje, które są jednymi z najbardziej cenionych i najbardziej uniwersalnych na rynku pracy. W tym artykule przyjrzymy się, które branże należą do tej kategorii, co je łączy oraz jak student kierunku technicznego może rozwijać umiejętności potrzebne tam, gdzie margines błędu jest minimalny.
Wspólne cechy sektorów, w których niezawodność ma szczególne znaczenie
Branże o wysokiej odpowiedzialności działają według podobnych zasad – niezawodność i bezpieczeństwo są tu równie ważne jak parametry techniczne i koszty. Skoro skutki błędu wykraczają poza koszty finansowe i dotykają ludzi, środowiska oraz infrastruktury, tempo wdrożenia ma znaczenie drugorzędne wobec pewności i przewidywalności działania. Wysoka stawka wymusza też silne ramy regulacyjne – normy i procedury wyznaczają granice projektowe, a rzetelna dokumentacja pozwala odtworzyć tok decyzji nawet po wielu latach.
Bezpieczeństwo w tych branżach nadaje kierunek pracy od pierwszych kroków – od formułowania wymagań i analizy ryzyka, przez decyzje projektowe, aż po testy, walidację i audyty. Stosuje się redundancję oraz – zależnie od rodzaju systemu i jego architektury – podejścia projektowe typu fail-safe, fail-operational i fault-tolerant, które ograniczają skutki nieuniknionych usterek i utrzymują akceptowalny poziom bezpieczeństwa. Wymagania te porządkują normy bezpieczeństwa funkcjonalnego, m.in. IEC 61508, ISO 26262 oraz EN 50126/50128. Opisują one poziomy wymaganego bezpieczeństwa (np. SIL albo ASIL, zależnie od sektora) oraz wymagania dotyczące procesu projektowego, weryfikacji i walidacji.
Przykłady sektorów o wysokiej odpowiedzialności
Na tym tle łatwiej zrozumieć, dlaczego poszczególne sektory wymagają od inżynierów podobnego podejścia do jakości i odpowiedzialności. W każdym z poniższych przykładów stawka jest inna, ale wspólnym mianownikiem pozostaje konieczność zapewnienia niezawodności i bezpieczeństwa w złożonym, zmiennym otoczeniu.
Budownictwo i infrastruktura
Inżynierowie budownictwa ponoszą bezpośrednią odpowiedzialność za bezpieczeństwo użytkowników obiektów. Niezależnie od tego, czy projekt dotyczy mostu autostradowego, wieżowca czy zapory wodnej, konstrukcje te muszą przetrwać dziesięciolecia bez utraty nośności i funkcjonalności. Wymaga się od nich odporności nie tylko na przewidywalne obciążenia, ale także na zdarzenia wyjątkowe: ekstremalne zjawiska pogodowe, zmiany warunków gruntowych czy błędy wykonawcze. Błąd w obliczeniach albo dobór niewłaściwych materiałów może ujawnić się po wielu latach, prowadząc do katastrofy.
W tej branży inżynier musi balansować między presją kosztów i czasu a bezwzględnymi wymogami bezpieczeństwa. Normy konstrukcyjne są drogowskazem, a odbiory techniczne – wielopoziomowym mechanizmem kontroli. Każda decyzja projektowa, od głębokości posadowienia po rozstaw zbrojenia, musi wynikać z precyzyjnych danych i zweryfikowanych założeń obliczeniowych. Odpowiedzialność inżyniera jest tu osobista – uprawnienia budowlane to nie tylko formalność, lecz zobowiązanie do przestrzegania zasad sztuki budowlanej, nawet wbrew naciskom biznesowym.
Energetyka i infrastruktura krytyczna
Współczesna gospodarka jest uzależniona od ciągłości dostaw energii. Inżynierowie w energetyce operują na „żywym organizmie” systemu elektroenergetycznego – awaria jednego elementu może wywołać efekt domina i doprowadzić do poważnych zakłóceń pracy sieci. Systemy te są bardzo złożone, a ich stabilność utrzymuje się dzięki bieżącej kontroli parametrów pracy sieci (m.in. napięcia, częstotliwości i obciążenia), mechanizmom regulacji mocy oraz właściwej koordynacji zabezpieczeń. Projektowanie koncentruje się na zapewnieniu odporności układu, selektywności działania zabezpieczeń oraz odpowiedniej redundancji kluczowych elementów infrastruktury. Stosuje się rozbudowane systemy automatyki zabezpieczeniowej, które mają izolować uszkodzone fragmenty sieci, zanim problem się rozprzestrzeni.
Rosnące znaczenie ma także cyberbezpieczeństwo. Elektrownie i stacje transformatorowe są nasycone elektroniką, systemami sterowania i komunikacji, dlatego rośnie powierzchnia potencjalnego ataku. Inżynier energetyk musi więc rozumieć nie tylko przepływ energii, lecz także sposób nadzorowania i sterowania siecią – zasady działania systemów SCADA (Supervisory Control and Data Acquisition), DCS oraz protokołów komunikacyjnych wykorzystywanych w infrastrukturze krytycznej (np. IEC 61850). Współczesne systemy elektroenergetyczne mają charakter systemów cyberfizycznych, w których warstwa fizyczna (infrastruktura energetyczna) jest ściśle powiązana z warstwą informatyczną odpowiedzialną za nadzór, analizę danych i sterowanie. Bez tego trudno rzetelnie ocenić ryzyko oraz zaprojektować adekwatne zabezpieczenia techniczne i proceduralne. W wielu organizacjach oznacza to pracę na styku automatyki, telekomunikacji, analizy danych i bezpieczeństwa IT/OT.
Ochrona zdrowia i technologie medyczne
Sektor ochrony zdrowia należy do obszarów, w których skutki błędów projektowych mogą bezpośrednio dotyczyć życia i zdrowia pacjentów. Lekarze i personel medyczny pracują z ludzkim ciałem, ale w codziennej praktyce opierają się na technologiach tworzonych przez inżynierów – aparaturze diagnostycznej, systemach monitorowania, rozwiązaniach terapeutycznych, a także oprogramowaniu wspierającym przepływ informacji i podejmowanie decyzji.
Technologia stanowi element procesu diagnostyki i leczenia, często działa w warunkach presji czasu, a jej błędy mogą – w zależności od kontekstu użycia – wpływać na decyzje kliniczne, bezpieczeństwo pacjenta lub ciągłość opieki. Część takich rozwiązań jest klasyfikowana jako wyroby medyczne i podlega wymaganiom regulacyjnym oraz formalnej ocenie zgodności przed wprowadzeniem do obrotu. Oznacza to m.in. obowiązek udokumentowanej analizy ryzyka, oceny klinicznej oraz weryfikacji i walidacji w zakresie adekwatnym do klasy ryzyka danego wyrobu. Dlatego w tym sektorze liczą się nie tylko kompetencje techniczne, lecz także rygor procesu, dokumentacja, zarządzanie ryzykiem i odpowiedzialność za rozwiązanie w całym jego cyklu życia.
Transport i bezpieczeństwo systemów ruchu
Sektory transportu – kolej, lotnictwo i szeroko pojęty automotive – stanowią poligon dla systemów działających w szybko zmieniającym się otoczeniu. Pociąg jadący z dużą prędkością ani samolot w fazie lądowania nie mogą się po prostu zatrzymać w razie błędu oprogramowania. Systemy sterowania ruchem muszą więc spełniać wymagania bezpieczeństwa funkcjonalnego – nawet przy częściowej awarii mają utrzymać stan bezpieczny dla pasażerów i otoczenia.
W transporcie działa złożony łańcuch zależności między człowiekiem, maszyną, oprogramowaniem i środowiskiem. Inżynierowie muszą przewidywać scenariusze skrajne oraz sytuacje, w których zawodzi pojedynczy element albo pojawia się błąd operatora. Wystarczy wyobrazić sobie, że układ hamulcowy w samochodzie w krytycznym momencie reaguje inaczej, niż oczekuje kierowca – tutaj nie ma miejsca na „poprawkę po wdrożeniu”. Dlatego bezpieczeństwo musi być wykazywalne w sposób systemowy i udokumentowany. Stąd tak duża waga identyfikowalności (traceability), która łączy wymagania z projektem i weryfikacją. Oznacza to konieczność rozumienia architektury systemu, zależności między podsystemami oraz mechanizmów propagacji awarii (failure propagation) w strukturze funkcjonalnej.
Co łączy te branże? Kompetencje, które są „walutą” na rynku pracy
Choć inżynier budownictwa i projektant aparatury medycznej korzystają z odmiennych narzędzi, łączy ich podobny standard pracy. W sektorach, w których niezawodność i bezpieczeństwo mają szczególne znaczenie, szczególnie istotne są kompetencje, które wykraczają poza jedną specjalizację i pozostają aktualne nawet przy zmianie sektora. To one decydują, czy inżynier jest jedynie wykonawcą zadań, czy osobą zdolną brać odpowiedzialność za system jako całość.
Praca z normami i wymaganiami
W środowisku wysokiego ryzyka inżynier musi swobodnie poruszać się wśród norm, przepisów i specyfikacji technicznych. Nie chodzi o pamięciowe opanowanie paragrafów, lecz o rozumienie ich sensu i celu. Każdy wymóg ma swoje uzasadnienie w bezpieczeństwie, trwałości lub odpowiedzialności prawnej. Liczy się umiejętność przekładania zapisów formalnych na decyzje projektowe oraz oceny, jakie konsekwencje niesie ich pominięcie. Dla studenta oznacza to naukę pracy z wymaganiami jak z ograniczeniami projektowymi – a nie dodatkiem do zadania.
Analiza ryzyka i myślenie scenariuszowe
Podstawą pracy w tego typu branżach jest myślenie scenariuszowe i nawyk zadawania pytania „Jakie będą skutki awarii w tym miejscu systemu?”. Inżynier uczy się identyfikować punkty krytyczne, korzystając z podejścia znanego z metod FMEA/FMECA czy analizy zagrożeń. Projektowanie uwzględnia nie tylko standardowe warunki pracy, lecz również scenariusze skrajne oraz błędy użytkownika. Takie metodyczne podejście pomaga wykryć słabe ogniwa i ograniczyć ryzyko awarii jeszcze przed powstaniem pierwszego prototypu.
Projektowanie pod niezawodność
Tworzenie rozwiązań w obszarach, w których niezawodność i bezpieczeństwo są priorytetem, wymaga patrzenia na system jako całość. Znaczenie ma nie tylko to, czy urządzenie działa, lecz jak zachowa się w sytuacji niepełnej sprawności. Konieczne jest rozumienie zależności między podsystemami, planowanie rezerw funkcjonalnych oraz przewidywanie skutków awarii pojedynczego elementu dla całego układu. To przejście od myślenia „mój moduł działa” do myślenia „cały system pozostaje bezpieczny”.
Testowanie i walidacja
Projekt nie kończy się w momencie powstania dokumentacji czy prototypu. Równie istotna jest umiejętność zaplanowania weryfikacji, która sprawdza spełnienie wymagań. Testowanie w tych sektorach jest procesem systematycznym i udokumentowanym. Kultura ciągłych przeglądów, rygorystycznej kontroli jakości i gotowość na audyty to zatem codzienność – a inżynier musi zaakceptować fakt, że proces testowania i walidacji zajmuje nieraz więcej czasu niż sama faza wczesnego projektowania.
Odpowiedzialność i kultura pracy
Najbardziej wymagającym obszarem pozostaje postawa. Praca z checklistami, przeglądy wzajemne, przestrzeganie procedur czy wersjonowanie dokumentacji budują bezpieczeństwo systemu w sposób systematyczny, a nie incydentalny. Istotnym elementem dojrzałości zawodowej jest tu asertywność – umiejętność powiedzenia stanowczego „nie” przełożonemu lub klientowi, gdy proponowane cięcia kosztów lub przyspieszenie harmonogramu zagrażają bezpieczeństwu końcowego produktu bądź konstrukcji.
Jak student może rozwijać te kompetencje już teraz?
Wielu studentów zakłada, że normy, procedury i rygor pracy pojawią się dopiero wraz z pierwszą etatową rolą. Warto odwrócić tę perspektywę – studia są bezpiecznym środowiskiem, w którym można budować nawyki typowe dla branż o wysokiej odpowiedzialności, bez presji konsekwencji. Jeśli potraktujesz projekty semestralne jak minizlecenia inżynierskie, zyskasz przewagę widoczną podczas rekrutacji: umiejętność pracy „pod standard”, a nie tylko „pod zaliczenie”.
Najprościej zacząć od kilku prostych praktyk i konsekwentnie je stosować:
Traktuj wymagania prowadzącego jak twarde ograniczenia projektowe i zapisuj, jak je spełniasz.
Wykonaj krótką analizę ryzyka dla projektu, uwzględniając m.in. błędy użytkownika, awarie zasilania, utratę połączenia czy nietypowe warunki pracy.
Zaplanuj ćwiczeniowo testyprojektowanego rozwiązania, a wyniki zapisuj w prostym protokole.
Dokumentuj decyzje techniczne (wybór materiału, elementu, algorytmu) i uzasadniaj je danymi.
W pracy zespołowej wprowadź peer review i wersjonowanie, jasno rozdziel odpowiedzialności oraz opisuj interfejsy między modułami.
Wyższe standardy jako inwestycja w siebie
Decyzja o związaniu kariery z branżą o wysokiej odpowiedzialności to wybór bardziej wymagającej ścieżki. Wymaga większego nakładu pracy, ciągłej nauki i akceptacji faktu, że rozwiązania trzeba nie tylko tworzyć, lecz także konsekwentnie uzasadniać i weryfikować. W zamian rozwija się sposób myślenia, który podnosi jakość pracy niezależnie od branży. Praca w sektorach energetyki, ochrony zdrowia czy transportu buduje styl zawodowy oparty na odpowiedzialności i dowodach, a nie deklaracjach.
Inżynier ukształtowany przez te wymagania zyskuje dyscyplinę myślenia, której nie da się nauczyć na przyspieszonym kursie. Rozumie wagę szczegółu i potrafi patrzeć na technologię przez pryzmat jej wpływu na otoczenie. Nawet jeśli w przyszłości trafi do branży mniej regulowanej, nie zostawi tych nawyków za sobą – będą wciąż obecne w sposobie projektowania, testowania i komunikowania decyzji. Pracodawcy dobrze wiedzą, że osoba, która pracowała przy systemach bezpieczeństwa krytycznego, wnosi do zespołu spokój, rzetelność i kulturę pracy, na których można polegać. A w świecie, w którym błąd kosztuje więcej niż pieniądze, to właśnie te kompetencje stają się najtrwalszą i najbardziej cenioną walutą.
Nasi studenci zagraniczni wzięli udział w wydarzeniu integracyjnym połączonym ze zwiedzaniem miasta.
Dzień rozpoczęliśmy od wspólnego spaceru po Kaliszu. W rolę przewodników wcielili się studenci Uniwersytetu Kaliskiego — Dorota i Miłosz, którzy z ogromnym zaangażowaniem oprowadzili grupę i podzielili się ciekawostkami o mieście.
Następnie odwiedziliśmy ekspozycję w kaliskim ratuszu, a największe wrażenie zrobiło wejście na wieżę ratuszową — widoki były naprawdę warte każdego stopnia!
Na zakończenie przyszedł czas na spotkanie integracyjne, rozmowy i lepsze poznanie się w miłej atmosferze
W tym semestrze gościmy studentów zagranicznych z naszych uczelni partnerskich — University Eduardo Mondlane in Mozambique, KTO Karatay University w Turcji, Izmir Demokrasi University w Turcji, Budapest University of Technology and Economics na Węgrzech — którzy będą studiować w Uniwersytecie Kaliskim w ramach programu Erasmus+.
Dziękujemy Samorządowi Studenckiemu za to, że byliście z nami!
Spotkanie zostało sfinansowane ze środków Wsparcia Organizacyjnego w ramach programu Erasmus+.
Klub Cyfrowych Możliwości – dziewczyny, dołączcie do innych studentek z całej Polski!
Jesteś studentką co najmniej drugiego roku na kierunku ścisłym lub związanym z nowymi technologiami? Chcesz zdobyć wiedzę, umiejętności, referencje, a także stypendium, które może wynieść nawet 5000 zł w skali roku? Dołącz do projektu Klub Cyfrowych Możliwości. Zrobiło to już ponad 150 dziewczyn z całej Polski!
Studiujesz informatykę, cyberbezpieczeństwo, mechanikę, matematykę, a może coś zupełnie innego? Zgłoś się! Lista kierunków w projekcie nie jest zamknięta. Wystarczy wypełnić prosty formularz dostępny na stronie: klubcyfrowychmozliwosci.pl.
Przykład dla innych
Klub Cyfrowych Możliwości to projekt realizowany przez Państwowy Instytut Badawczy NASK w partnerstwie ze Stowarzyszeniem Cyfrowy Dialog. Jednym z jego głównych celów jest przełamywanie stereotypów związanych z postrzeganiem konkretnych zawodów przez pryzmat płci. Kto może pomóc w tym bardziej niż dziewczyny, które wybrały okołotechnologiczny kierunek studiów? To pytanie retoryczne. Dlatego stawiamy na Was!
Co czeka na studentki, które dołączą do projektu? Mnóstwo nowej wiedzy i umiejętności! Gwarantujemy Wam przejście cyklu szkoleń przygotowujących do pracy z dziećmi, a później – część praktyczną, czyli prowadzenie warsztatów z zakresu ICT dla uczennic i uczniów z klas IV-VIII. Dobrze przygotujemy Was do tego zadania! Będziemy też oferować wsparcie na każdym kroku, przez cały czas Waszego zaangażowania w projekt.
Potrzebujesz dodatkowych argumentów? W projekcie jest już ponad 150 studentek z całej Polski. Dołącz do nich już dziś. Spotkajcie się na szkoleniach, a później na warsztatach, na których wspólnie postaracie się zaszczepić w najmłodszych pasję do nowych technologii.
Jak zgłosić się do projektu? Wypełnij formularz.Następnie – zaczekaj na kontakt. Kolejny krok to krótka rozmowa weryfikacyjna, a później zaproszenie na szkolenia.
Dobrze spędzony czas
Warsztaty dla uczennic i uczniów, które będziecie miały okazję poprowadzić jako uczestniczki projektu odbywają się trzy razy w roku: w ferie zimowe (cztery dni), w wakacje letnie (cztery dni) i w październiku (jeden dzień weekendowy). Organizowane są w małych miejscowościach (głównie do 20 tys. mieszkańców) w całej Polsce.
Studentki, które dołączają do projektu, po przeszkoleniustają się edukatorkami. Opowiadają o sztucznej inteligencji, uczą kodowania, wprowadzają dzieci i młodzież w świat robotyki i pokazują, jak zadbać o bezpieczeństwo w sieci. To świetna okazja, by dzielić się swoją pasją, zdobyć doświadczenie i realnie wpływać na przyszłość cyfrowego świata!
Jeśli chcecie zobaczyć jak takie warsztaty wyglądają w praktyce, zapraszamy na profil Klubu Cyfrowych Możliwości na Facebooku – na bieżąco publikujemy tam relacje. Aktualnie trwa już trzeci cykl zajęć, które organizujemy w ramach projektu. Zaczęliśmy w wakacje 2025, następnie – w październiku, odwiedziliśmy aż 32 lokalizacje w całej Polsce. Intensywnie wykorzystaliśmy też czas ferii zimowych organizując czterodniowe półkolonie w 16 lokalizacjach, w różnych częściach kraju. Wszędzie są oczywiście studentki już zaangażowane w projekt. Bez nich to by się nie udało!
Zgłoście się do Klubu Cyfrowych Możliwości już dziś – wykorzystajcie swój potencjał i pomóżcie w tym innym!
Zajęcia z przedmiotu zdrowotne formy osób dorosłych i starszych oraz tańca z mgr A. Szwarc odbywały się będą na sali gimnastycznej przy ul. Nowy Świat 4a
Ministerstwo Spraw Zagranicznych, w ramach działań na rzecz wspierania kariery zawodowej Polaków w instytucjach Unii Europejskiej, informuje o konkursie ogłoszonym przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) na podstawie stanowiska merytorycznego (Administrator AD5) w instytucjach europejskich.
Termin rejestracji na konkurs: do 10 marca 2026 r. do godziny 12:00
Kto może wziąć udział w konkursie (rekrutacji)?
Kandydat musi posiadać obywatelstwo jednego z państw członkowskich UE (np. polskie)
Kandydat musi mieć wykształcenie odpowiadające ukończonym studiom trwającym co najmniej trzy lata (potwierdzone dyplomem, o którego przyznaniu zdecydowano nie później niż 30 września 2026 r.)
Nie jest wymagane doświadczenie zawodowe (konkurs przeznaczony również dla studentów)
Wymagania językowe
Bardzo dobra znajomość jednego języka urzędowego UE (językiem urzędowym UE jest również język polski) – poziom C1
Dobra znajomość drugiego języka urzędowego UE – poziom B2
